یادی از شهید «اقبال کیهانی» پاسداری که عاشقانه به دیدار حق شتافت
شهید «اقبال کیهانی»، از تبار مردانی است که در دامان محرومیت اما با دلی سرشار از ایمان پرورش یافت و در نهایت، مسیر آسمانی شدن را در عملیات والفجر ۵ و در سنگرهای «چنگوله» برگزید. شهیدی که نه تنها در جبهه‌های نبرد، بلکه در سیره زندگی شخصی‌اش نیز الگویی از تقوا و ساده‌زیستی بود.
به گزارش روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی استان کرمانشاه به نقل از خبرگزاری ایرنا؛
شهید «اقبال کیهانی» متولد سال ۱۳۴۰ در روستای «نارالله» (باریکه) شهرستان سنقر کلیایی، حکایتی است از اراده پولادین انسانی که فقر مالی نتوانست مانع از پرواز روح بلندش به سوی معنویت شود.
او که از دوران نوجوانی سودای آموختن علوم دینی و احکام اسلامی را در سر داشت، با پیروزی انقلاب اسلامی، لباس مقدس سپاه پاسداران را بر تن کرد تا از نهالی که امام خمینی (ره) غرس کرده بود، با جان و دل پاسداری کند.
شهید کیهانی که پیش از انقلاب با پخش اعلامیه و پیام‌های امام (ره) علیه رژیم پهلوی مبارزه می‌کرد، پس از پیروزی انقلاب نیز به عضویت سپاه پاسداران درآمد. دوستان و همرزمانش از شجاعت او در کوه‌های سرکش کردستان در مقابله با گروهک‌های ضد انقلاب خاطرات بسیاری دارند. او که تا دوم نظری در شهرستان سنقر تحصیل کرده بود، مسیر دانش را در مکتب ایثار و شهادت ادامه داد و در نهایت در آذرماه سال ۱۳۶۱ برای گذراندن دوره‌های تخصصی راهی پادگان شهدا کرمانشاه شد و پس از آن در طرح «لبیک یا خمینی» شرکت کرد.
«آخرین خداحافظی»
همسر شهید کیهانی که خود معلم نهضت سوادآموزی است، در روایتی شنیدنی از آخرین روزهای حیات همسرش می‌گوید: «همیشه از شهادت سخن می‌گفت. روزی که می‌خواست عازم جبهه شود، او را زیر قرآن رد کردم و آب پشت سرش ریختم. گفت این آخرین خداحافظی من است و شهید می‌شوم؛ گفتم ان‌شاءالله با پیروزی برمی‌گردی، اما او مشتاق‌تر از همیشه برای لقای یار آماده شده بود.»
این رزمنده سلحشور سرانجام در تاریخ ۴ اسفند ۱۳۶۲ در عملیات «والفجر ۵» در منطقه چنگوله بر اثر اصابت ترکش به سر و بدن، به آرزوی دیرینه خود رسید. پیکر پاک او که در روزهای شهادت، میان کش‌وقوس‌های بازگشت به زادگاه یا دفن در مرکز استان قرار گرفته بود، نهایتاً در گلزار شهدای شهر سنقر به خاک سپرده شد.
آنچه در پرونده زندگی شهید کیهانی بیش از هر چیز خودنمایی می‌کند، ساده‌زیستی و بی‌اعتنایی او به مادیات است. همسر شهید، در خاطرات خود با اشاره به اینکه با حقوقی اندک اما با عزتی والا زندگی می‌کردند، می‌گوید: «ما بهترین زندگی واقعی و حقیقی را داشتیم. او همیشه توصیه می‌کرد زینب‌گونه زندگی کنم و در مسیر یاد خدا باشم.»
شهید اقبال کیهانی در نامه آخر خود از جبهه دهلران، با بیانی سرشار از آرامش، به خانواده‌اش سلام می‌رساند و برای دریافت حقوقش، توصیه‌هایی را مطرح می‌کند؛ نامه‌ای که گویی آخرین حلقه اتصال او با زندگی دنیوی بود تا پس از آن، نامش در زمره ابدی‌ترین شاهدان تاریخ این سرزمین ثبت شود.
شهید اقبال کیهانی تنها یک پاسدار نبود؛ او نمونه‌ای از نسل جوان انقلابی بود که با وجود تمام محرومیت‌های اقتصادی، عزت‌نفس و ولایتمداری را سرلوحه کار خود قرار داد. اکنون پس از گذشت سال‌ها، یاد او نه تنها در گلزار شهدای سنقر، بلکه در قلب کسانی که دل در گرو آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی دارند، زنده است.
روحش شاد و راهش پررهرو باد.
کرمانشاه در طول هشت سال دفاع مقدس بیش از ۳۰ هزار ایثارگر تقدیم میهن کرد؛ از جمله ۹ هزار و ۸۰۰ شهید، ۱۹ هزار جانباز و یک هزار و ۷۵۰ آزاده.
زنان این دیار نیز دوشادوش مردان ایستادند؛ با یک هزار و ۱۳ شهیده و یک هزار و ۵۵۰ بانوی جانباز، کرمانشاه رتبه نخست زنان جانباز و دومین استان کشور از نظر شمار زنان شهیده را به خود اختصاص داده است. آنان نه تنها در میدان جنگ، بلکه در پشت جبهه‌ها، در پشتیبانی، امداد، تدارکات و مدیریت خانواده‌ها، ستون استوار مقاومت بودند.
۵۸ یادمان شهدای گمنام در استان کرمانشاه وجود دارد.
مردم کرمانشاه در جنگ تحمیلی دوم ۶۶ شهید و در جنگ تحمیلی سوم نیز ۱۳۵ شهید تقدیم دفاع از میهن کرده است.